تو معروفی

 

به تو وابسته ام، مانند سربازی به سربندش

تو معروفی به دل بردن، مونالیزا به لبخندش

به تو تقدیم کردم   از همان اول، دلت را زد

بهای شعرهایم را      بپرس از آرزومندش!

تو تا وقتی مراسربار می بینی،نمی بینی

درخت میوه راسرشار خواهد کرد پیوندش!

هنر، راه آمدن بامردمان دست و پا گیر است

همیشه کفش تقدیرش گره خوردست با بندش

چه حالی داشتم بارفتنت؟ سر بسته می گویم

شبیه حال مردی     لحظه ی اعدام فرزندش

/ 0 نظر / 4 بازدید